امروز که داشتم راه می رفتم

           بوی نم بارون هوا رو گرفته بود

یه نفس عمیق کشیدم ، واقعاً چه حسی داد !

یه لحظه فکر کردم   که خدایا زندگی چقدر می تونه

                       قشنگ باشه و ما آدما با

                  غم ، ترس ، تنبلی و خیلی چیزای دیگه

                                            اونو خراب می کنیم .

خدایا شکر به خاطر نعمت هایت.

ابر در چمن زاري است که من عبور مي کنم

   در حالي که من مي گريم ، سبزه ها

            چه خوشحال ، آيا به خاطر من است؟

 نه اينطور نيست!

                   من هنوز مي گريم ، درختان

              مي خندند ، آيا به خاطر من است ؟

               ابرها در گذرند ، رود ، باد ، خورشيد

            همه مي خندند و من مي گريم

آيا همه به خاطر من می خندند ؟

نه نه اين امکان ندارد

  ما مي خنديم ، اکنون

                     دنيا چه زيباست ، همه مي خندند

                     آري اين است زندگي  

با همه غرورش ، حاضره روزي 100 بار به کودکي تلخي که محکوم به گذروندنش بوده اعتراف کنه ...

                      زمان هيچ چـــيزو عوض نکرده ،

                         اون هنوز يه پسر بچه ست ...

بالا ،      پایین

         چپ ،            راست

از بالا به پایین می رم ، از چپ به راست . . .

   اصلاً نمی دونم کجا هستم ،

        فکر می کنم گم شده باشم .

همیشه اینطور می شه ، شاید تا حالا

             10 بار این مسیرو رفته باشمو برگشتم

ولی نمیدونم چکار کنم ، هنوز تو شکّم ، یعنی

                         از خودم مطمئن نیستم .

تازه شروع کردم خرده کلمه ای سر راهم بریزم

                      تا بار بعدی دیگه گم نشم . . .